Ik ben nu al bang voor wat komen gaat. Opeens heb ik schrik dat ik niet genoeg geoefend heb, dat ik het niet onder de knie heb. Terwijl ik een week geleden zo zeker was van mezelf. Toen had ik wel door dat ik de ervaring nog niet mee heb wat maar kan met de jaren maar dat ik wel de techniek onder de knie heb en kan rijden. Ik rijd zelfs graag en ga echt geen situatie meer uit de weg. Maar elke dag dat ik dichter bij het examen kom word ik echt zenuwachtiger en zenuwachtiger. Ik heb het praktijkhandboek al drie keer van voor naar achter gelezen! Ik oefen wanneer ik kan. Maar ik heb zo'n schrik om mijn examen in en rond gent af te leggen. Waarom toch. Ik stel me al voor dat ik verkeersborden mis of iets niet gezien heb... Pff, waarom doe ik mezelf dat nu toch aan? Ik heb ook gezwegen tegen de meeste mensen. Enkel mijn ma (die mij zal begleiden), mijn papa, mijn vriend en zijn ouders weten het. Maar ge kent dat wel mensen denken dat ze alles weten. Zo kreeg ik te horen dat ik op een slecht tijdstip mijn examen moet doen dat ik beter bij het begin van de maand dat zou doen... Omdat ze hun quota moeten halen ofzoiets van mensen die niet slagen? Bestaat zoiets of zijn dat spookverhalen? Ook het tijdstip van de dag zou rampzalig zijn want ik moet 'smorgens in het spitsuur mijn examen afleggen. Om kwart voor acht moet ik beginnen... Dat vinden ze ook niet goed. Maar zo'n praat maakt me alleen maar zenuwachtiger. Alsof ze er vanuit gaan dat ik sowieso niet ga slagen door die redenen ofzo.
Ik zelf heb daar dus geen seconde bij stilgestaan tot ze mij dat vertelde natuurlijk!Iemand goeie raad? Ik ben nuchter genoeg om te beseffen dat die zenuwen niet nodig zijn... Maar ik ben ook maar een mens.
Maar als nu mijn hart al sneller klopt als ik nog maar denk aan dat examen wat gaat dat dan zijn op de dag zelf het ziekenhuis in ofzo? 
.
Het heeft idd geen zin en zelfs al ben ik er niet door 't leven gaat verder en 't zijn geen rampen. Ik ga dat proberen te onthouden. 