Van: S. Korbi
Datum: 10/10/08 16:32:06
Hallo!
Al enkele weken had ik mezelf voorgenomen om eindelijk eens dat theoretische rijexamen te gaan doen. Om een of andere mysterieuze reden ging dat nooit niet door. (Misschien waren het wel de goden die er tegen waren! Maar meestal was het de bereikbaarheid - Als ik nog geen rijbewijs heb -voorlopig of echt- mag is ZEKER niet met de auto naar het examencentra.. Juist?-
Deze morgen bleek het weer eens zo te gaan aflopen. Gelukkig was het me allemaal goed gezind en kon ik mits vertraging op de trein deze morgen toch richting Gent. Relaxed en zonder zenuwen kwamen we aan in Gent.. Nu nog die drommelse bus vinden waar we op moeten. (aan mijn vriend) "Michael? Je weet toch wel zeker -op zaagtoontje- welke bus het is en waar we moeten uitstappen enz. enz.. "? Na 10 minuten antwoorde Michael helaas niet meer op mijn vragen en deed ik mijn mond ook maar dicht.. Hij is het namelijk die me na het examen mijn praktijklessen zal geven,.. dus moet ik toch nog een beetje hem te vriend blijven!
10 minuutjes op de bus, wat sightseeing gedaan. Kom hier niet zo veel, nogtans woon ik maar (met de trein) 10 minuutjes van Gent. Ergens in the middle of Nowhere beslist mijn vriend uit te stappen, bijna vraag ik of het hier wel is.. maar ik hou maar eens wijselijk mijn mond dicht. We wandelen het kleine eindje naar het examencentrum van Sint Denijs Westrem, begon ik toch wel kleine aanvalletjes te krijgen. Gelukkig kan men vriend me wat oppeppen (en me nog nerveuzer maken dan ik al was..) Daar zijn vrienden voor juist?
.. nog eventjes de borden bekijken die we tegenkomen.. 'Jeetje, wat wilde dat bord nu ook alweer zeggen???'
We komen bij een groot gebouw met veel vlagjes en gaan héél vlug binnen. Nogtans scheen de zon wel, maar ik wou dit ding maar vlug achter de rug hebben!! Aan de balie zit een man die me wel 3 keer vraagt waarom ik precies kom, voor de personenwagen komt er het schijnt maar heel stilletjes uit. Die meneer gaf me dan maar uiteindelijk een nummertje (14 - zal het nooit vergeten -is eigenlijk mijn favoriete nummer niet maar nu wel --> zie verder
) En ik kreeg er nog een 'veel succes' bovenop. Nog een dikke aanmoedigingszoen van men vriend (neenee, niet van de man achter de balie), een diepe inademing en een boost van adrenaline, kon ik het aan om verder te gaan..
Ik ging binnen net achter een man die ook net aan de balie stond, op de vraag de hoeveelste keer dat hij kwam antwoorde hij maar liefst de 3e keer!! Nu begonnen die zenuwen toch echt wel hard te komen.. tegen 100 per uur!
.. Oke,.. niet gaan hyperventileren, erdoor gaan! Mijn eerste keer, hopelijk ook de enige keer hoor! Maar goed, met een klein beetje zelfvertrouwen ging ik dan op computer nummer 14 gaan zitten.. (niet erop hoor, maar ervoor). Na me wat te vertrouwen met de computer en na de 4 oefenvraagjes te maken ging ik ervoor! Ik moest en zou overwinnen!!
Ik vlamde tussen alle vragen door, zonder enige twijfel (oke soms wel natuurlijk) ging ik erdoor en wachte meestal niet tot die mevrouw zelfs gedaan had met praten! Nog 10 vragen... 'wow, dit gaat hier toch wel héél snel hé!?' denk ik bij mijzelf.. 'Ik moet hier zeker al 5 vragen verkeerd hebben gemaakt!' 'aaiaiaia,.. wat een miserie, miserie,..' Nog 3 vragen,.. nog 2,.. nog 1...
Het examen is voorbij,.. ik staar naar het kleine schermpje.. met een klein hartje lees ik het resultaat.. het blijkt mijn hoogste verwachtigen te hebben gehaald!! Het lijkt helemaal niet juist,.. 'wat is dit nou??' vraag ik me af.. In grote woorden staat de zin: 'U bent geslaagd'.. Waarbij de punten ook nog eens mij laten schrikken.. Het blijkt zelfs 49 op 50 te zijn!!! Waaaaauuuwwww.... Dat wou toch zeggen..?? Dat ik helemaal geslaagd ben!! Met de allergrootste glimlach ga ik voorzichtig naar buiten.. (het is altijd mogelijk dat ik uit teveel enthousiasme de deur een beetje te hard zou dicht gooien!!).. Ik zie mijn vriend naar me toe komen en hij begint zelf al naar me te lachen.. Een goed teken vraagt hij? Jaja!! En ik antwoord zelfs mijn puntjes uit pure trots!
Een andere dame die aan de balie zat neemt mijn nummertje terug en zegt dat het me wel goed gelukt was.. ik dacht bij mezelf dat ik helemaal niet klagen kan! Nog eventjes een oogtest waar ik glansrijk in slaagde en wanneer dat achter de rug was werd al het papierwerk overhandigd aan mij wist ik dat ik niet ver meer zat van dat kleine kleine bewijsje.. 'Het voorlopige rijbewijs'!
Mijn vriend was erg trots op me! En ik was gewoon erg blij.. Blij dat het achter de rug was, blij dat het leven er weer wat makkelijker was op geworden!!
Met een 'huge smile' ging ik dan weer richting Deinze,.. na enkele berichten te hebben verstuurd naar iedereen die het maar wilde weten! (ook degene die het niet wilde weten natuurlijk
)
Hopelijk kom ik daarom ook dankzij deze mail in aanmerking voor zo'n leuke rijsimulator, zodat ik mijn vriend niet alle dagen aan het hoofd moet zeuren dat ik weer eens wil gaan rijden met de auto!
.. Ik denk dat HIJ vooral het zou appreciëren!
Bedankt bij voorbaat GratisRijbewijsOnline.. Dankzij jullie kan ik nu opnieuw een stapje zetten in de grote wereld (van het autorijden)!
Vriendelijke groeten
Sara
