Quote: Van: Pieter Colpaert
Datum: 3/01/2007 17:14:05

Beste,

toen ik vraag 50 met enige overtuiging juist beantwoorde en er op mijn
scherm Proficiat, u bent geslaagd verscheen, kon ik een glimlach niet
bedwingen. In die extase ging ik terug naar de receptie, waar nog
altijd die sfeer van nervositeit hing en een rij mensen u aanstaart als
zijnde spastisch vanwege een lach. Na een tijdje kon ik een
receptioniste of een beambte of hoe ze ook heet, mijn naam horen brullen
met een welgemeende proficiat. Ze vroeg mij even achter de lijn te
staan, deed me denken aan een eerste alcoholcontrole, en liet me een
lijntje letters lezen. Desondanks ik mijn bril vergeten was, werd ik met
licht toegeknepen ogen erdoor gelaten en kon ik mijn tocht verderzetten,
met de juiste papieren in de hand.

Eenmaal thuis besluit ik zonder twijfel onmiddellijk mijn voorlopig
rijbewijs te halen in het politiekantoor, zoals mij verteld werd.
Eenmaal in het politiekantoor vernam ik dat ik helemaal daar niet moest
zijn maar in het stadhuis, bij rijbewijzen. Helaas bestond er helemaal
niets als 'Rijbewijzen' in het stadhuis, en aldus moest ik eerst naar de
receptie vriendelijk vragen waar ik mij heen moest begeven om mijn
voorlopig rijbewijs te kunnen ontvangen. De dienst bevolking dus. De
dienst bevolking.

Na even enkele mensen te laten uitpraten over hun reisje naar Kamtsjatka
zestien jaar geleden werd er mij met indringende blik gevraagd: &quotVowa
est?&quot. In een opwelling van blijdschap, die al heel de rit duurde maar
nu even op de proef werd gesteld door de vele omwegen, antwoorde ik:
&quotVoor een voorlopig rijbewijs mevrouw&quot. Die mevrouw begint vreemde
gelaatstrekken te produceren, kijkt achter haar en roept: &quotE, Marleen,
ti ier ne jongne vo zin voolopig riebwis of n twuk&quot. Nadat mevr. Marleen
haar koffie had leeg gedronken, haar kopje had neergezet, aan haar
gebakje had gepitst, nog even iets belangrijks had genoteerd op een
blaadje, nog even nieuwe koffie gezet, nog even ... had, kwam ze bij mij
en vroeg ze met een zoete stem: &quotVowa est?&quot. In een afnemende opwelling
van blijdschap vertelde ik haar dat ik er was om een voolopig rijbewijs
te halen. &quotTon moeie efkes na loket twji komn ze manneke&quot. Nu stond er
aan loket twee, die zelfde mensen, tegen iemand anders bezig over hun
reisje naar Kamtsjatka en moest ik alweer enige minuutjes wachten.
Uiteindelijk maakten ze er een eind aan, aan het gesprek, en kon ik mijn
twee pasfotootjes afgeven en mijn paraaf 5 keer plaatsen. &quotZestien
euroots&quot. &quotMaar mevrouw, op die brief staat er negen euro?&quot &quotMoh, ti
voor een voolopig daj kom?&quot &quotInderdaad mevrouw&quot &quotE mo ge moeta zeggen eh
manje&quot.

Na nog enkele minuutjes kon ik vertrekken met de mededeling dat het
vrijdag zal gereed zijn. Waarschijnlijk is de lijm op om de pasfotos op
de pasjes te plakken ofzo. Leve de bureaucratie. Leve mijn humeur. Het
enigste want momenteel mijn humeur nog kan redden is Roosje. Roos Vanacker.

Pieter Colpaert
Woont in Harelbeke
heeft zijn examen 3 januari afgelegd