Inazuma, ik ben slecht met quoten, dus ik ga zo even op je vragen antwoorden.
Wat er na de rijles en dagelijkse ritten veranderde, is dat hij niet meer in de auto durfde te stappen na die twee incidenten.
Ik was er niet bij op zijn examen, maar de eerste keer vertelde hij me dat hij door de zenuwen foutjes maakte waardoor de examinator hem niet kon laten slagen, maar hij vertelde hem ook wat hij wél goed deed (wat hem weer een beetje zelfvertrouwen gaf).
De tweede keer vertelde hij me dat hij een redelijke botte examinator had die vond dat hij niet genoeg in zijn spiegels keek en hem daarom buisde, terwijl de eerste examinator net zei dat hij dat wél goed deed. Hij kreeg ook een opmerking omdat de examinator vroeg om rechtdoor te rijden op een baan waar de hoofdbaan in een bocht naar rechts gaat, terwijl er 'rechtdoor' een zijstraatje is. Hij verstond met rechtdoor = de baan volgen en deed dat ook, maar de examinator gaf hem een opmerking dat hij in de straat had moeten draaien. Verwarrend dus!
De derde keer moest hij na vijf minuten al stoppen omdat hij tijdens het keren zachtjes een overhangende struik met wildgroei aan een hek had geraakt met de achterkant van de wagen.
Enfin, ik was er niet bij. Hij is wel heel neutraal en nuchter, waardoor ik denk dat hij zeker niet zou overdreven hebben tijdens zijn uitleg. Uiteraard was hij teleurgesteld, maar hij heeft nooit beweerd dat het de fout van de examinator was, bijvoorbeeld. Enkel dat het allesbehalve een fijne ervaring was, die voor hem ook verwarrend was.
Wat de incidenten betreft ga ik het zo goed mogelijk proberen uit te leggen:
Incident 1: tijdens het achterwaarts parkeren in Mechelen dacht hij dat hij per ongeluk de wagen achter hem had geraakt. Hij werd pas kalm toen ik met hem ben gaan kijken en er niets aan de andere wagen te zien was. Toen we na enkele uren huiswaarts keerden stond de wagen voor hem redelijk dicht tegen hem geparkeerd, waardoor hij minder plaats had om weg te rijden. Ik zei hem toen om kalm te blijven, maar hij is door de zenuwen toch op de wagen achter hem gebotst met zijn trekhaak (wel aan heel lage snelheid, maar hij voelde de weerstand). Wederom geen schade, maar toen kreeg hij voor de eerste keer een paniekaanval. Hij wou niet meer achter het stuur kruipen, maar heeft dat toch gedaan tot enkele weken later.
Incident 2: tijdens het inhalen van een bestelwagen die 40 reed op een plek waar je 70 mag, kwam er uit de tegenovergestelde richting een motorrijder aangereden die veel te snel reed en ook snel bleef rijden zonder te minderen. Toen hij terug op zijn rijvak was scheurde de motor toeterend voorbij terwijl hij zijn middelvinger uitstak. De motorrijder was volgens hem ver genoeg toen hij aan zijn manoeuvre begon, maar toen hij dichterbij kwam zag hij pas hoe snel hij reed en dichterbij kwam waardoor hij net wat meer gas moest geven.
Sindsdien is het een beetje ontploft en durft hij niet meer rijden. Ik rijd zelf al iets meer dan drie jaar, en zelfs bij mij in de wagen is hij nog extreem zenuwachtig als ik achterwaarts parkeer of een voertuig inhaal.
Hij heeft inderdaad een rijbewijs van 18 maanden. Ik zou ook opteren om in het slechtste geval in te wisselen voor eentje van 36 maanden, maar ik hoop natuurlijk dat hij één dezer de moed terugvindt om opnieuw te beginnen. Hij was écht wel heel goed bezig en reed heel veel om zoveel mogelijk te oefenen.
Het 'rare' is dat hij zich in de auto kan beheersen en rustig blijft, maar van zodra hij uitstapt overmannen de emoties hem. In de auto zelf heeft hij nog geen paniekaanval gehad, al kan dat misschien wel gebeuren wanneer hij nu terug probeert. Daarom dat ik ook info vroeg over instructeurs met ervaring daarin!
Maar zijn er dan in België instructeurs die zich, net zoals sommige instructeurs in Nederland na een jaaropleiding, écht toeleggen op mensen met rijangst? Pas op, ik twijfel niet aan de kunde van een instructeur in het algemeen, maar het lijkt me voor hem ergens beter om iemand te hebben die écht volledig vertrouwd is met mensen met rijangst en de psychologie erachter ook meer begrijpt. Ik weet niet of een 'gewone' instructeur daar zover in mee is.
Alvast bedankt voor alle antwoorden!
Inazuma, ik ben slecht met quoten, dus ik ga zo even op je vragen antwoorden. :)
Wat er na de rijles en dagelijkse ritten veranderde, is dat hij niet meer in de auto durfde te stappen na die twee incidenten.
Ik was er niet bij op zijn examen, maar de eerste keer vertelde hij me dat hij door de zenuwen foutjes maakte waardoor de examinator hem niet kon laten slagen, maar hij vertelde hem ook wat hij wél goed deed (wat hem weer een beetje zelfvertrouwen gaf).
De tweede keer vertelde hij me dat hij een redelijke botte examinator had die vond dat hij niet genoeg in zijn spiegels keek en hem daarom buisde, terwijl de eerste examinator net zei dat hij dat wél goed deed. Hij kreeg ook een opmerking omdat de examinator vroeg om rechtdoor te rijden op een baan waar de hoofdbaan in een bocht naar rechts gaat, terwijl er 'rechtdoor' een zijstraatje is. Hij verstond met rechtdoor = de baan volgen en deed dat ook, maar de examinator gaf hem een opmerking dat hij in de straat had moeten draaien. Verwarrend dus!
De derde keer moest hij na vijf minuten al stoppen omdat hij tijdens het keren zachtjes een overhangende struik met wildgroei aan een hek had geraakt met de achterkant van de wagen.
Enfin, ik was er niet bij. Hij is wel heel neutraal en nuchter, waardoor ik denk dat hij zeker niet zou overdreven hebben tijdens zijn uitleg. Uiteraard was hij teleurgesteld, maar hij heeft nooit beweerd dat het de fout van de examinator was, bijvoorbeeld. Enkel dat het allesbehalve een fijne ervaring was, die voor hem ook verwarrend was.
Wat de incidenten betreft ga ik het zo goed mogelijk proberen uit te leggen:
Incident 1: tijdens het achterwaarts parkeren in Mechelen dacht hij dat hij per ongeluk de wagen achter hem had geraakt. Hij werd pas kalm toen ik met hem ben gaan kijken en er niets aan de andere wagen te zien was. Toen we na enkele uren huiswaarts keerden stond de wagen voor hem redelijk dicht tegen hem geparkeerd, waardoor hij minder plaats had om weg te rijden. Ik zei hem toen om kalm te blijven, maar hij is door de zenuwen toch op de wagen achter hem gebotst met zijn trekhaak (wel aan heel lage snelheid, maar hij voelde de weerstand). Wederom geen schade, maar toen kreeg hij voor de eerste keer een paniekaanval. Hij wou niet meer achter het stuur kruipen, maar heeft dat toch gedaan tot enkele weken later.
Incident 2: tijdens het inhalen van een bestelwagen die 40 reed op een plek waar je 70 mag, kwam er uit de tegenovergestelde richting een motorrijder aangereden die veel te snel reed en ook snel bleef rijden zonder te minderen. Toen hij terug op zijn rijvak was scheurde de motor toeterend voorbij terwijl hij zijn middelvinger uitstak. De motorrijder was volgens hem ver genoeg toen hij aan zijn manoeuvre begon, maar toen hij dichterbij kwam zag hij pas hoe snel hij reed en dichterbij kwam waardoor hij net wat meer gas moest geven.
Sindsdien is het een beetje ontploft en durft hij niet meer rijden. Ik rijd zelf al iets meer dan drie jaar, en zelfs bij mij in de wagen is hij nog extreem zenuwachtig als ik achterwaarts parkeer of een voertuig inhaal.
Hij heeft inderdaad een rijbewijs van 18 maanden. Ik zou ook opteren om in het slechtste geval in te wisselen voor eentje van 36 maanden, maar ik hoop natuurlijk dat hij één dezer de moed terugvindt om opnieuw te beginnen. Hij was écht wel heel goed bezig en reed heel veel om zoveel mogelijk te oefenen.
Het 'rare' is dat hij zich in de auto kan beheersen en rustig blijft, maar van zodra hij uitstapt overmannen de emoties hem. In de auto zelf heeft hij nog geen paniekaanval gehad, al kan dat misschien wel gebeuren wanneer hij nu terug probeert. Daarom dat ik ook info vroeg over instructeurs met ervaring daarin!
Maar zijn er dan in België instructeurs die zich, net zoals sommige instructeurs in Nederland na een jaaropleiding, écht toeleggen op mensen met rijangst? Pas op, ik twijfel niet aan de kunde van een instructeur in het algemeen, maar het lijkt me voor hem ergens beter om iemand te hebben die écht volledig vertrouwd is met mensen met rijangst en de psychologie erachter ook meer begrijpt. Ik weet niet of een 'gewone' instructeur daar zover in mee is.
Alvast bedankt voor alle antwoorden!
