En hoe is dit afgelopen?

anaisve schreef:Ik was zo opgelucht dat ik inderdaad gewoon mijn parking wou inrijden, en dacht dat dit probleemloos kon, maar je kan dan niet gewoon een perfect parcours van 30min laten vallen als je wat empathie hebt en snapt hoeveel stress er bij zo'n (tweede) rijexamen komt kijken.

Zou ik niet meteen gaan gebruiken als argumentatie.

Je bent helaas bijlange na nog niet de eerste die het overkomt: euforisch gevoel over een tot dan toe behoorlijk gelopen examenrit. En dan in de allerlaatste meters, toch nog in de fout gaan en mislukken. Ik geef je twee concrete voorbeeldjes. Op nog geen dertig meter van het examencentrum in Kontich geen voorrang verlenen aan een vrachtwagen die van rechts komt aangedenderd. Als de collega dan moet kiezen tussen ingrijpen en gebuisd of te pletter onder de oplegger en ook gebuisd, wordt er niet meer getwijfeld. Of een kandidaat die helemaal op het einde, in al z'n euforie pardoes een rood licht negeert. Gebeurt daar ook wel 's. Beide kandidaten hebben dan ook welgeteld 1 fout gemaakt, helemaal op het einde. Maar het is dan wél een te grote (lees: levensgevaarlijke) fout, die terecht leidt tot een mislukking.

Daarom: "Jama, het betrof hier slechts 1 fout, helemaal op het einde van m'n rit en in al m'n euforie", is een argument dat géén indruk zal maken. Bovendien: je hebt dan eigenlijk al toegegeven in de fout te zijn gegaan ..... (of althans: je zal minstens die indruk (kunnen) wekken als je je verhaal op die manier brengt).

Ook het argument dat je te kampen had met stress, gaat wellicht niet veel indruk maken. Ik vrees dat de repliek zich dan al laat raden. "Examinatoren houden bij de beoordeling er rekening mee dat je zenuwachtig bent, en daardoor kleinere foutjes kan maken. Maar er zijn en blijven grenzen...."

De enige mogelijkheid die ik zo op 't eerste zicht zie, is proberen aan te tonen dat je die motorrijder wel degelijk gezien had, en waarom je van oordeel bent dat je hem nooit gehinderd of in gevaar gebracht hebt.

Vergis je niet: ook de examinator krijgt de kans z'n zegje te doen (of heeft die kans al gekregen). Het is ergens woord tegen woord, en harde bewijzen ontbreken sowieso.

anaisve schreef:Inazuma: "Blijft bizar" dus je wilt zeggen dat het onmogelijk is dat die motorrijder stilstaat op een parking

Niets is onmogelijk uiteraard ...
Maar het blijft redelijk bizar dat een motorrijder daar zomaar zou staan staan ...

Soit, je hebt zo al een idee van de vragen die er morgen kunnen gaan komen.

Hint: Ik zou het woord "perfect" morgen niet te vaak gebruiken.
Bestaat niet in het verkeer.
En wie daar tegenover jou gaat zitten, weet dat maar al te goed.

De rijprof: Mijn instructeur zei dat ik een opmerking had moeten krijgen voor hoffelijk rijden (omdat ik best gewacht had om te zien wat hij ging doen)

Of om 'm eerst de kans te geven verder te rijden - een parkeerplaats inrijden is een manoeuvre met de bijhorende en voor de rechtspraak bijna absolute voorrangsplicht.

De kans zit er in dat je morgen te horen krijgt wat de motorrijder daar vooraf deed, en wat hij nadien deed.


De 40 waar 50 mocht : kijk eens waar dat was, tel de verhoogde inrichtingen, en kijk eens hoe ver ze doorgaans van elkaar liggen (Google earth, of Streatview kunnen helpen) en dan heb je "iets" om uit te leggen waarom je niet telkens naar 50 versnelde om meteen weer af te remmen naar 30.

Die verhoogde inrichtingen zijn regelrechte fijnstof-fabriekjes ...

Inazuma: "Blijft bizar" dus je wilt zeggen dat het onmogelijk is dat die motorrijder stilstaat op een parking, ook al zeg ik dat het tot een botsing gekomen zou zijn moesten we beiden aan het rijden zijn? Ik heb niet gezien wat hij daarna deed, aangezien ik mijn motor stillegde en de examinatrice meteen zei dat het onvoldoende was. Hij heeft alleszins niet getoeterd of geroepen, wat hij allicht wel zou gedaan hebben moest ik hem een onveilig gevoel gegeven hebben.

Er zat een week tussen mijn eerste en tweede examen, dus ik denk dat ik tijdens mijn ene rit naar Charleroi niet van gewoonte veranderd ben.

De rijprof: Mijn instructeur zei dat ik een opmerking had moeten krijgen voor hoffelijk rijden (omdat ik best gewacht had om te zien wat hij ging doen), maar dat het geen gevaarlijke situatie was en dat het geen reden was om meteen te buizen na een verder feilloos examen.
De zijafstand bedroeg zo'n 3 meter op het moment dat ik mijn parking inreed, en ik reed zo'n 5km/u schat ik. Qua overzicht: ik had hem gezien, en maakte de inschattingsfout om niet hoffelijk te zijn, omdat ik zo extatisch was dat ik het foutloos gehaald had. Bij de examinators is er een menselijke kant, maar vergeet niet dat dat bij de leerling ook zo is. Ik was zo opgelucht dat ik inderdaad gewoon mijn parking wou inrijden, en dacht dat dit probleemloos kon, maar je kan dan niet gewoon een perfect parcours van 30min laten vallen als je wat empathie hebt en snapt hoeveel stress er bij zo'n (tweede) rijexamen komt kijken.

Bedankt voor jullie antwoorden.

anaisve schreef:Inazuma: Ik weet niet wat hij daar stond te doen, hij zat op zijn moto en stond stil, dat is wat ik zag. Moest hij aan het rijden geweest zijn zou ik nooit in mijn parking gereden zijn, dan zou het sowieso tot een botsing gekomen zijn. Maar hij stond werkelijk stil.

Blijft bizar.
Wat deed die nadat je geparkeerd was ?

(zo was mijn remtechniek plots onder voorbehoud, terwijl daar op het vorige examen met geen woord over gerept was). De opmerkingen zijn ook bijna het tegenovergestelde van de vorige keer, wat voor mij ook een zekere arbitrariteit aantoont:

Het is niet omdat er op het eerste examen niets over gezegd wordt, dat het niet fout kan zijn op een later examen.
Je kan net wat anders zijn gaan rijden - andere gewoonten aangenomen hebben.
Dat kan gebeuren als kandidaat bestuurders een tijdlang alleen gaan rijden.

Ik heb het gevoel dat mijn uitleg hierboven of in de rechtszaal niet heel veel gaat uitmaken, aangezien mensen enkel deze opmerkingen zwart op wit lezen en er niet bij waren,

Probleem is natuurlijk dat de enigen die er bij waren, jij en de examinatrice zijn als de instructeur niet mee kan ...
En ieder heeft zijn verhaal, terwijl harde bewijzen ontbreken.

De vragen die hier boven komen, gaan er dinsdag best mogelijk ook bij zijn ...


Het rij-examen is iets waar je beoordeeld wordt door mensen, en hoewel daar uiteraard richtlijnen voor bestaan om de beoordeling zo gelijklopend mogelijk te krijgen, gaat de éne persoon een situatie vaak wat anders zien dan een andere.

Om voldoende klanten te hebben, moeten ze het in elk geval niet doen ...

Er moet toch iets gevaarlijks geweest zijn met die motorrijden vermits je daarvoor 'slecht' kreeg.
Wat zei jouw instructeur hierover? Was het een gevaarlijke situatie? Zijafstand? Snelheid? Overzicht (kijken)?

Bert Covens: Ik heb het inderdaad over mijn instructeur van de rijschool, en ik weet dat ik erbij gebaat ben dat hij erbij is, daarmee dat ik hem via de rijschool probeerde te bereiken. Zij zeiden enkel dat ze mijn vraag hadden doorgestuurd, maar nadat ik een week lang niets hoorde heb ik geprobeerd om via facebook een berichtje te sturen, omdat ik geen andere manier meer kon bedenken.

De enige reden waarom ik zei dat hij wat jonger en minder ervaren is, was om te duiden dat we op dat moment niet zijn ingegaan tegen de beslissing van de examinatrice, terwijl een zelfzekerdere instructeur misschien wel op dat moment weerwoord zou leveren. Absoluut geen commentaar op zijn kunnen als rijbegeleider.


Inazuma: Ik weet niet wat hij daar stond te doen, hij zat op zijn moto en stond stil, dat is wat ik zag. Moest hij aan het rijden geweest zijn zou ik nooit in mijn parking gereden zijn, dan zou het sowieso tot een botsing gekomen zijn. Maar hij stond werkelijk stil.

de rijprof: Schets: ik reed op sommige momenten 40km/u zoals ik al zei, en de situatie van de motorrijder heb ik zo goed mogelijk proberen uitleggen in bovenstaande tekst. Hij stond, rechts van mij, stil op de rijbaan. Ik dacht, ik kan best gewoon mijn parking inrijden, aangezien ik misschien het verkeer belemmer door te wachten want misschien was hij nog iets aan het doen voor hij effectief zou doorrijden. Ik ben dus rechtdoor mijn parking ingereden, heel rustig, en dacht dat alles in orde was. De examinatrice zei dat ik "echt niet genoeg keek, en dat dat voor haar onvoldoende was", waarna ze de auto uit stapte zonder verdere uitleg. Mijn instructeur van de rijschool en ik dachten dat ze enkel een opmerking maakte over het kijken, maar dat het voor de rest wel in orde zou zijn. Bij aankomst binnen kreeg ik dus te lezen dat ik gebuisd was. Er stonden plots ook enkele opmerkingen bij die mijn instructeur absoluut niet snapte (zo was mijn remtechniek plots onder voorbehoud, terwijl daar op het vorige examen met geen woord over gerept was). De opmerkingen zijn ook bijna het tegenovergestelde van de vorige keer, wat voor mij ook een zekere arbitrariteit aantoont:

1. bediening van het voertuig: voorbehoud
- rem- en vertragingstechniek

5. richtingsverandering: slecht
- hinderen/belemmeren (dat was die motorrijder dus)

8. snelheid en verkeersinzicht: voorbehoud
- niet aangepaste snelheid (40km/u waar 50 maximum was)

10. defensief rijden: voorbehoud
- snelheid en verkeersinzicht (gaat ook over die motorrijder)

Ik heb het gevoel dat mijn uitleg hierboven of in de rechtszaal niet heel veel gaat uitmaken, aangezien mensen enkel deze opmerkingen zwart op wit lezen en er niet bij waren, waardoor het lijkt alsof de leerling uitvluchten zoekt voor een slecht gereden examen. Ik vind dit eerlijk gezegd erg jammer, omdat er tussen alle goede examinators nu eenmaal een paar minder aangename zitten, en ik heb het gevoel dat ik bij deze laatste mijn examen heb gedaan.

Wat stond die motorrijder daar te doen ?

Daar zomaar stil staan staan op een parking (de "rijbaan" tussen de parkeerplaatsen in) van het examencentrum is niet echt gebruikelijk ...

Kun je eens duidelijk de situaties schetsen van de fouten die ervoor gezorgd hebben dat je niet geslaagd bent?
Wat stond er op jouw resultaatblad?

Wanneer jij praat over "begeleider", bedoel je dan de instructeur van de rijschool ?

Wat betreft de verhaalprocedure, ben jij nu het meeste gebaat met de lesgever die erbij was tijdens je praktijkexamen. 't Kan best zijn dat jij méér les gekregen hebt van iemand anders. Maar het wordt sowieso erg moeilijk om jou bij te staan als je er als lesgever zélf niet bij was op het tweede (en betwiste) examen. De andere lesgever mag jou misschien wat jonger en minder ervaren lijken. Maar 't feit dat hij alleen met jou de baan op gaat, betekent dat hij geslaagd is in de brevettenexamens om lesgever te worden. Hij was erbij, en is daardoor veel beter geplaatst om je bij te staan.

Ik zou je lesgever niet via mail of via facebook proberen te bereiken. Zij hebben ook hun privé-leven. Neem eens contact op met de rijschool.

Dag iedereen,

Ik zal mijn verhaal kort houden, maar vind niet echt informatie terug op het internet, dus hoop hier wat wijzer te worden.
Ik heb op 11 augustus mijn tweede rijexamen afgelegd, en ben opnieuw gebuisd. Ik had voordien al zo'n 26 uren rijschool gevolgd (20uren-opleiding + voorbereidingen op het examen) en reed meer dan een jaar alleen (door 20 uren brevet).

Ik deed mijn eerste examen met mijn begeleidster die me ook 20 uren rijles gaf, en ze vond dat ik ergens wel terecht gebuisd was doordat ik door een oranje licht reed en ergens op een T-splitsing te snel had ingevoegd, terwijl ik duidelijk had gezien dat er niemand aan kwam gereden. Soit, gebuisd dus.

Nu deed ik enkele weken geleden mijn tweede examen, en dat kon ik niet doen met mijn toenmalige begeleidster, waardoor ik iemand nieuw aangewezen kreeg. Ik legde een foutloos parcours af (reed soms 40km/u waar 50 de maximumsnelheid was, omdat er veel hoge verkeersdrempels waren en het me niet aangepast leek om telkens op te trekken tot 50) maar voor de rest perfect geparkeerd en gekeerd en gereden. Bij aankomst op de parking van het examencentrum, zag ik recht voor mij een parking vrij. Ik zag rechts van die parkeerplaats op de rijbaan een motorrijder stil staan, en achtte het dan ook logisch dat ik gewoon mijn parkeerplaats in reed, omdat ik de motorrijder niet hinderde volgens mij. Nu zei de examinatrice dat ik gebuisd was, omdat ik die motorrijder had gehinderd en niet goed gekeken had op gans mijn examen, waarna ze de auto uit snelde. Mijn begeleider kon het ook niet geloven, en zei dat hij binnen meer uitleg ging vragen. Nu, hij was redelijk jong en onervaren (gaf nog maar één jaartje les) waardoor hij eigenlijk gewoon tegen mij zijn gedacht zei, maar niet in durfde te gaan tegen de examinatrice. Hij raadde me aan om er iets tegen te doen, maar we zijn dan toch gewoon doorgegaan, omdat hij niet echt initiatief nam en ik eerlijk gezegd zo wit van woede was dat ik niets meer kon uitbrengen.

Eenmaal thuis was mijn familie ook in shock, en werd ik door mijn omgeving en door de dienst van Mobiliteit (naar wie ik een mail gestuurd had met mijn verhaal) aangeraden om de Verhaalprocedure op te starten. Ik heb dan ook een brief geschreven met mijn verhaal en de bijbehorende 12,5EUR betaald. Nu kreeg ik 2 weken terug een brief in de bus, waarin staat dat ze mijn zaak aangenomen hebben, en dat deze dinsdag 16 september voor zal komen. Ik kan echter mijn toenmalige begeleider niet contacteren (krijg zijn emailadres niet en hij heeft mijn facebookbericht ook nog niet gelezen), waardoor ik dreig alleen te moeten gaan dinsdag.

Nu komt mijn vraag dus: indien ik deze zaak verlies (geen advocaat of begeleider om me bij te staan, dus die kans is er wel degelijk), betaal ik dan alle gerechtskosten? Zou het dan slimmer zijn om de zaak te laten seponeren en gewoon nog eens een bom geld te investeren in mijn rijbewijs (zit nu al aan zo'n 2500 euro terwijl ik in feite gewoon kan rijden, zeer frustrerend)? Of kan ik niets verliezen en is het maar de moeite om op een eerlijke manier mijn verhaal te doen en te hopen dat er een rechtvaardige beslissing gemaakt wordt?

Alvast bedankt voor de hulp!
Met vriendelijke groeten,
Anaïs VE