Hey!
Ik ben al drie keer gebuisd voor mijn rijexamen en ik wil even mijn uitleg kwijt.
De eerste keer was ik -verwonderlijk- minder zenuwachtig dan ik had gedacht. Zolang ik in de wachtzaal zat, kon ik bijna niet meer van de zenuwen, maar zodra de examinator er was waren de zenuewen heel wat minder. Toch gebuisd omdat ik een voorrang van rechts gemist heb.
De tweede keer al heel wat meer zenuwen en ook opnieuw gebuisd. Ik heb deze keer geen voorrang verleend aan een tram. Ik wachtte om de tramsporen over te steken, omdat er van rechts op de sporen een grasmaaier (met bestuurder uiteraard) aankwam. Hij kwam van rechts (alhoewel ik eigenlijk niet weet of hier wel voorrang van rechts zou gelden omdat ik niet zeker ben of die zich wel op de tramsporen hoort te begeven als ie het gras niet meer aan het afdoen is) dus ik stop. De grasmaaier stopt en ik dacht dat ie misschien weer bezig was met het gras ofzo en ik rij door, maar dan rijdt de grasmaaier toch terug door en moet ik stoppen op de sporen (fout natuurlijk). Ondertussen kwam er van mijn linkerkant een tram aan. Ik kon nog terug achteruit rijden, maar ik heb de tram wel gehinderd. De examinator zei dat hij dat misschien nog door de vingers had willen zien (zeker als ik al verder op de sporen had gestaan en niet meer achteruit had gekund), omdat die grasmaaier toch wel heel vervelend deed. Maar mijn grootste fout was dat mijn rem-en vertragingstechniek fout zat. Dan vind ik het wel vreemd dat er bij de eerste poging geen opmerking over die foute techniek is gemaakt, want ik ben tussen de twee pogingen écht niet anders gaan rijden.
De derde keer is het examen niet doorgegaan. De pinker (van de auto van de rijschool!) was kapot.
Bij de derde keer bis ging het helemaal fout. Ik was zo zenuwachtig dat ik plots niet meer kon parkeren, en dat is net altijd het punt geweest waar ik nooit problemen bij had. Het was nu ook wel met de auto van de rijschool en ik kan het beter met onze auto, maar dan nog. Twee pogingen bij parkeren mislukt en ik mocht ineens terug naar het examencentrum rijden. (Daarvoor had ik ook al terug een stukje achteruit moeten rijden, omdat er een grote vrachtwagen de straat wou inrijden, maar er niet helemaal in kon en ik dus plaats moest maken).
Nu staat mijn vierde poging gepland eind augustus (mijn voorlopig rijbewijs vervalt ook eind augustus, dus het is de laatste poging voordat ik helemaal opnieuw moet beginnen). Maar nu heb ik enkel nog meer zenuwen. Hoe meer ik eraan denk, hoe meer ik ertegenop zie. Ik wil mijn rijbewijs zeker wel, omdat het harde oefenen wel beloond mag worden (als het goed genoeg is natuurlijk), maar ik weet helemaal niet meer of ik nu wel goed genoeg ben. Anders buis je toch geen 3 keer? :s
Ik wil ook nog iets zeggen over de rijschool. Ik heb de 6u rijles van twee verschillende begeleiders gehad en ik merk nu dat de begeleiders onderling toch wel een ander idee hebben van wat juist, fout, belangrijk, klein is. Eén begeleider vond dat ik alles goed deed, hij had bijna geen opmerkingen over mijn rijstijl (de foute techniek was er ondertussen uit). En hij zei dat als ik zo op het examen zou rijden, er geen enkel probleem zou zijn. Dus zelfs met de zenuwen bijgerekend, zou ik er nog zeker door moeten zijn. Mijn andere begeleider (ook diegene waarmee ik examen ben gaan doen) vond dan weer dat ik te weinig verkeersinzicht heb. Aangezien ik de derde keer ook gebuisd ben (en er iets werd gezegd over verkeersinzicht), heeft die ene begeleider mij dan niet "onterecht" geprezen?
Mij stoorde het persoonlijk ook dat de begeleiders van de rijschool en examinators teveel met elkaar bezig zijn en duidelijk aan elkaars kant staan. Bij mijn derde poging (toen ik met de auto van de rijschool examen deed) waren begeleider en examinator rustig aan het praten/roddelen terwijl ik stond te wachten om de remvloeistof te mogen aanwijzen.
Mijn eerste examinator was ook iemand die precies nooit had geleerd hoe je moet glimlachen. Ik was (zoals ik heb gezegd) bij mijn eerste keer niet zo zenuwachtig, dus mijn stoorde het persoonlijk niet, maar is een glimlach niet het minste? Examinatoren werken toch met mensen die in 99% van de gevallen zenuwachtig zijn. Dan lijken sociale vaardigheden mij toch belangrijk. Ik zeg niet dat ze er per se alles aan moeten doen om de kandidaat gerust te stellen. Een babbel over het weer is ook niet nodig. Maar vriendelijk overkomen en niet alles afratelen als een voorgeprogrammeerde robot, zijn in mijn ogen toch wel essentieel.
Zo, als je helemaal tot het einde van deze uitleg bent geraakt: proficiat en bedankt
